ชะอำพวา

posted on 04 Dec 2009 02:18 by i-amnat in TheTrip

(เนื้อหาต่อเนื่องจากตอนที่แล้ว)

เวลาบ่ายโมงนิดๆ รถจอด ผมกระโดดลงจากกระบะท้าย เท้าทั้งสองกระแทกพื้นทราย ผิวเริ่มเกรียมแดด หัวยุ่ง เพราะนั่งโต้ลมผสมไอเกลือจากดอนหอยหลอดจนมาถึงที่นี่ ที่ชะอำ

หากยังจำกันได้ จุดหมายที่ผมตั้งใจและตัดสินในมาเที่ยวในทริปนี้คืออัมพวา และหากใครกางแผนที่ประเทศไทยออกดูก็จะพบว่า ชะอำกับอัมพวานั้นอยู่บนพิกัดโลกที่ห่างกันอยู่มากโข

แล้วทำไมผมถึงมาโผล่ที่ชะอำ มันหมายความว่าอย่างไร?

อย่างที่บอก ผมสงสัยตั้งแต่ตอนต้นว่า ทริปนี้มีกลิ่นแปลกๆ ไม่ชอบมาพากล ถึงตอนนี้ผมรู้ซึ้งแล้วว่ามันคืออะไร

ผมโดนหลอก โดนหลอกให้มาที่ทะเล และตอนนี้ผมก็เริ่มตระหนักแล้วว่า ความฝันที่จะไปเที่ยวอัมพวานั้นก็จะยังเป็นความฝันต่อไป

ไม่ว่าจะหันหน้าไปทางไหนก็มีแต่ทะเล เม็ดทราย ร่มชายหาด และนักท่องเที่ยว ผมเสียดายเพราะคุยโม้ไว้เยอะว่าจะหิ้วของฝากจากอัมพวาไปให้ แล้วจะไปหาของฝากที่ไหนล่ะเนี่ย

ในมือถือสมุดบันทึกไว้เล่มหนึ่งที่ซื้อมาใหม่ตั้งใจจะเอามา บันทึกอัมพวาไว้เป็นลายลักษณ์อักษร จะได้เก็บเอาความทรงจำ  กักเอาความรู้สึก โกยเอาความประทับใจ ใส่สมุดแล้วกลับบ้าน หมายมั่นปั้นมือว่าจะหาโอกาสไปนั่งคุยกับคนในท้องที่ เพื่อถามหาเรื่องราว คืนวัน และสิ่งสำคัญของอัมพวา แล้วบันทึกมันลงไปในสมุด แต่สุดท้ายก็เก้อ เพราะนี่ไม่ใช่อัมพวา

 images by uppicweb.com
ขอย้ำอีกสักที ที่นี่คือชะอำ

พวกเราตัดสินใจเช่าเก้าอี้ผ้าใบหลายตัวเพราะถ้ามัวแต่ยืนเฉยๆ คงเมื่อยขา พวกเรานั่งลงและเหลียวมองดูบรรยากาศรอบๆ ตัว แทบทุกคนยิ้มแย้มแจ่มใสกันดีกับภาพความคึกคักของนักท่องเที่ยวที่กำลังเล่นน้ำทะเล หรือไม่ก็ก่อกองทราย เว้นแต่ผมคนเดียวที่นั่งเงียบๆ พร้อมกับลั่นชัตเตอร์เก็บภาพของชะอำเอาไว้

พี่ติ๊กกับญาติๆ ออกตระเวนหาที่พักสำหรับพวกเราและเพื่อนๆ อีกกลุ่มที่ยังคงตามมาไม่ถึง พวกที่นั่งอยู่ด้วยกันบางคนก็ลุกออกไปเดินเล่นที่ริมหาด หรือไม่ก็ถ่ายรูปกัน แต่ผมยังนั่งติดอยู่กับที่ เหม่อๆ พร้อมนึกไปถึงอดีตที่เคยได้เที่ยวทะเล ซึ่งเป็นการเที่ยวทะเลครั้งแรก ครั้งเดียว และครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะได้จับพลัดจับผลูมาเที่ยวคราวนี้

นั่นก็ประมาณสิบกว่าปีก่อนเห็นจะได้ ตอนนั้นยังเด็กมาก มากับญาติๆ ที่ว่างๆ และไม่รู้จะทำอะไร จึงตัดสินใจไปเที่ยวทะเลกัน ซึ่งครั้งนั้นเราเริ่มต้นการเดินทางด้วยการแวะที่ดอนหอยหลอดเหมือนกับคราวนี้ ต่างกันก็ตรงที่หาดที่ไปเป็นหาดเจ้าสำราญไม่ใช่ชะอำ

ตอนที่เห็นทะเลครั้งแรกไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเลยสักนิด เป็นเรื่องที่แปลกมากสำหรับเด็กคนหนึ่งที่ได้เห็นทะเลจริงๆ เป็นครั้งแรก มันเป็นการเที่ยวที่ไม่สนุก เพราะการเที่ยวหนนั้นเป็นแค่การเปลี่ยนที่นั่งกินปูอัดทอดกับข้าวเปล่า แทบไม่ได้ทำอะไรเลย เพราะญาติๆ รีบกลับ(ไม่รู้จะมากันทำไมถ้ารีบขนาดนี้)

ผมจึงถือคติมาตลอดว่า เวลาจะเที่ยวต้องเที่ยวให้เต็มที่ อย่างเที่ยวเพราะแค่อยากจะเปลี่ยนสถานที่กินข้าว

ถึงไม่ได้ไปอัมพวา อย่างน้อยเที่ยวที่นี่ให้มันเต็มที่กันไปเลย ถึงไหนถึงกัน ไหนๆ ก็ตกกระไดพลอยโจนมาด้วยกันแล้วนี่ ไม่มีอะไรที่ต้องเสียอีกแล้ว

ผมเปิดสมุด ขุดปากกาออกมาจากกระเป๋า และบันทึกชะอำลงไปในนั้น 

แต่ชะอำของผมไม่เหมือนใคร และผมจะขอตั้งชื่อทริปนี้ไว้แบบเก๋ๆ ว่า

"ชะอำพวา"

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

 

Comment

Comment:

Tweet

ตอนเด็กๆ ชะอำเป็นทะเลที่ต้องไปตลอด

คิดอะไรไม่ออกก็ต้องไปชะอำ

เพราะเป็นทะเลที่อยู่ใกล้ๆกับนครปฐม

ขับรถไม่กี่ชั่วโมงก็ถึง

มันจึงเหมือนเป็นที่ที่เป็นความทรงจำของครอบครัว

แต่มักไม่ได้ไปค้างเท่าไหร่

จะไปเช้าเย็นกลับมากกว่า

ผู้ใหญ่นั่งเมาท์ เด็กก็เล่นน้ำ ปั่นจักรยานกันไป

ตามเรื่องตามราว

พอโตขึ้น หลังจากจบมหาลัย มีโอกาสได้ไปอีกครั้ง

คราวนี้ไปกะเพื่อนแล้ว มันก็ได้อีกบรรยากาศ

ความจริงไม่ว่าจะไปที่ไหน

มันก็มีความสุขเหมือนกัน แค่ได้ไปกะคนที่เราอยากไปด้วย

เท่านั้นแหละ พอแล้ว

big smile

#1 By tae_moship on 2009-12-09 16:13